Z samym łowieniem bywa różnie, w zeszłym roku na Sanie (spec, dwie turbiny) łowił wielce zadufany włoski muchowy instruktor, gość sobie nie radził, więc kolega z Krakowa (wprowadzający go na łowisko) wyjął mu prawie z pod nóg kilkanaście ryb („z oczek”, wszystkie za pierwszym podaniem, sucha, mokra). W dodatku za każdym razem mówiąc mu bezczelnie „one shot – one fish”. Dla dobrze łowiącego, to na tej wodzie żaden wielki wyczyn, ale Włoch wymiękł kompletnie, więc zawsze doradzam ostrożność w takiej rywalizacji
, można się naciąć że hej.
A dlaczego wszyscy musicie się ścigać czy udowadniać cokolwiek? Zawsze się trafi ktoś lepiej znający wodę, techniki lub wielki fuksiarz. To samo dotyczy wiązania. Nie lepiej podchodzić do tego jak do sztuki gdzie doskonalisz się przez całe życie? Przecież w tej zabawie jest tylko jakieś dochodzenie do doskonałości, zawsze można zrobić coś lepiej, poprawniej, doskonalej i tak bez końca. A w łowieniu mnie równie cieszy ryba kolegi (a może nawet bardziej) a jeszcze lepiej jak mu ją sam wcześniej pokazałem….. i wcale mnie to nie „boli”,
pozdr.
BT
Pawełku, mam właśnie wykupioną trzydniówkę na doskonałej włoskiej rzece,
gdzie dziki sześćdziesiątak to norma
